PUNT SAINT-MATHIEU

In de grimmige maand januari ...

we waren terug in Plouguerneau om iemand te zoeken die nieuwe deuren voor ons kan leveren en installeren voor Sandpiper Cottage by the Sea​En ja hoor, naast een zware storm, regen en duisternis hadden we een paar zonnige en warme dagen, dus besloten we een dagtocht te maken naar een nieuwe bestemming op de “le sentier des douaniers” of GR34. De naam werd gegeven omdat het ooit een pad was waardoor douanebeambten langs de Bretonse kust konden reizen om smokkel te voorkomen, tegenwoordig is het een vredig wandelpad dat wordt bezocht vanwege de schoonheid van het landschap.

We gingen naar Pointe Saint-Mathieu in de gemeente Plougonvelin vlakbij Le Conquet (vertrekpunt voor een trip naar Ouessant en Molène). Een uur rijden met de auto vanaf Sandpiper Cottage by the Sea, Pointe Saint-Mathieu is een perfecte dagtocht om te wandelen in de buurt van de steile kliffen gehavend door de zee en de wind. Vanaf hier begint een rondwandeling van 12,9 kilometer naar Pointe Créac'hmeur. De regio maakt deel uit van de ingang van de haven van Brest en daarom een prima plek om alle in- en uitgaande zeeschepen en vissersboten te spotten. De natuur is echter adembenemend en was de belangrijkste reden om hier te komen voor onze dagtrip.

David en ik houden allebei van vuurtorens

dus begonnen we onze wandeling om eerst de vuurtoren te ontdekken en daarna de oude abdij. De huidige vuurtoren werd gebouwd in 1835 tussen de ruïnes van de oude abdij en geeft de route aan naar de haven van Brest via de "Goulet de Brest". De eerste "vuurtoren" werd opgericht in 1692 en was eigenlijk gewoon een licht in de toren van de abdij. De abdij “Saint Mathieu de Fine-Terre” dateert uit de 6e eeuw en werd, zoals de legende zegt, gesticht door Saint Tanguy. Wat een toeval dat de naam van onze lokale materiaalleverancier ook Tanguy is !! 

We vervolgden onze wandeling en passeerden het kruis dat het begin van de pelgrimsroute naar Compostela markeert. David wees ons, terwijl we de GR34 oostwaarts volgden, op een bijzondere bunker met een ongelooflijk uitzicht op zee. De locatie zou een gezellig klein barretje of restaurantje kunnen zijn. Maar absoluut verboden volgens de 'loi littoral'. Die wet kennen we uit ons hoofd. Ik vond de graffiti op de bunker bijzonder mooi.

Later ontdekten we enkele ruïnes

van voormalige zeewierkweek. In Frankrijk gaat het verzamelen van zeewier terug tot de neolithische tijd... hoewel ik niet dieper op die lange geschiedenis in zal gaan. Zeewier werd met de hand verzameld in de getijdenzone bij eb en door de verzamelaars, de zogenaamde "goémoniers", de kliffen opgetrokken. Deze stenen constructies zijn nog steeds zichtbaar, vastgeklampt aan de rand van de kliffen. De wandeling voert vervolgens door een paar inhammen langs de kust, met aan de ene kant vredige natuur en aan de andere kant de woeste zee met ruige kliffen.

De volgende keer

bij eb willen we graag de getijdenpoelen en strandjes langs de wandelroute ontdekken en picknicken tussen de kliffen. En ja hoor, we hebben eindelijk de juiste toegangsdeuren voor ons huisje gevonden. Hopelijk worden de Nederlandse deuren (portes fermiéres) dit voorjaar geplaatst.

Hier zijn twee links om u op weg te helpen voor meer activiteiten:

Le Sentier des Douaniers

Musée Memoires 39-45 Plougonvelin